24/4/15

Gloria Victis: "Los hijos de Apolo"

Este é o título do primeiro volume dunha saga que, a verdade, promete. Con guión de Juanra Fernández, debuxo de Mateo Guerrero e color de Javi Montes, a historia arranca en Ilici, no ano 156 da nosa era, baixo o reinado do emperador Antonino Pío...

Anima vagula blandula
hospes comesque corporis...

Seguro que vos soan estes versos atribuídos ao emperador Hadriano e recollidos posteriormente nesa colección de biografías imperiais que é a Historia Augusta (De vita Hadriani, XXV). Así comezaba tamén o libro de Margarite Yourcenar "Memorias de Adriano".

Con estas palabras o auriga *Hermeros, pai de Aulo, o protagonista da nosa historia, vai introducindo ao seu fillo no mundo da poesía mentres prepara os seus cabalos para a carreira. É entón cando recibe a visita do seu amigo e venerado Diocles, o máis reputado auriga do Mundo Antigo, de que se di que competiu en 4.257 carreiras e obtivo a victoria en 1.462 ocasións.

Trala carreira, onde morre Hermeros nun desgrazado accidente, un naufragia, Aulo promete non seguir nunca os pasos do seu pai, pero o destino é caprichoso e as circunstancias e o talento natural do noso heroe iránno encamiñando pouco a pouco a unha carreira de gloria que o levará ata o Coliseo, aínda que para iso teñamos que esperar aos seguintes volumes da serie.

Ademais dos espectáculos públicos, as páxinas desta obra ofrecen unha interesante visión doutros aspectos do mundo romano, como a vivenda ou as clases sociais, ben representadas na familia de Caio Gratio Nigrino, coa esposa deste como implacable uxor, como ben poderá comprobar o propio Aulo.

A fiabilidade histórica da que falamos está aderezada, iso si, coas licencias propias do xénero de aventuras, no que non podía faltar o gran clásico fío argumental do chico-conoce-chica. En resume, unha amena e emocionante lectura que nos deixa con gañas de máis, e que sen dúbida gustará aos nosos alumnos.

Máis información nesta entrevista con Juanra Fernández e Mateo Guerrero na web de rtve.es.

* Hermeros foi un personaxe real, do que se conserva unha estela funeraria procedente do xacemento arqueolóxico de Valeria, provincia de Cuenca, no museo arqueolóxico desta localidade.

13/4/15

Memento mori

Onte, no Salón Teatro de Santiago, tivo lugar a estrea mundial de Memento mori, a última curtametraxe de Artekille, ou sexa, Marisa Otero, compañeira de galego e colaboradora en varios dos proxectos de Dives Gallaecia.
A factura, profesional. Os actores fantásticos. Iluminación e fotografía, cabeceira, efectos especias, un dez! Espero que dentro de pouco poidamos ter un proxecto similar relacionado con Mundo Clásico!
De momento terémonos que contentar cos versos de Horacio que figuran no tráiler:

"Filtra o teu viño, e neste espazo de tempo
recorta as esperanzas a longo prazo.
Mentres falamos terá fuxido o tempo.
Goza do presente, sen fiar o máis mínimo no mañá".

Dum loquimur,
fugerit invida aetas

Carpe diem, quam minimum
credula postero.

Vina liques, et spatio brevi
spem longam reseces.

Tu ne quaesieris quem mihi,
quem tibi finem di dederint

E se vos parecen esaxerados os meus eloxios anteriores, xuzgade vós mesmos:



Tráiler Memento Mori from Artekille on Vimeo.

12/1/15

O Amor en Grecia e Roma - Odisea 2015

Chega a nova edición de Odisea, o concurso en liña de cultura clásica que comenzou a súa andaina naquel lonxano ano de 2006 e que neste de 2015 cumprirá a súa décima singladura en terras galaicas. Dez anos xa de navegación que nesta ocasión nos levará polos dominios de Eros, pois o fío condutor que dirixirá o noso periplo non é outro que o Amor en Grecia e Roma.

Nesta edición, a máis numerosa en canto ao número de seccións implicadas, damos a benvida ás novas sedes que se incorporan ao concurso: as seccións da SEEC de La Rioja, Extremadura, Cádiz, Córdoba, Granada, Málaga e Sevilla, que se unirán ás xa veteranas Galicia, Valencia-Castellón e Alacant, Aragón, Valladolid,  e a Associació de Professorat de Llengües Clàssiques de Catalunya, APLEC.

A inscrición, a piques xa de pecharse, estará aberta ata o 23 de xaneiro, e o concurso desenvolverase entre os días 26, 27, 28 e 29. A final entre os vencedores das fases autonómicas terá lugar o 11 de febreiro (ver calendario completo)

Dende o MGB haberá unha nutrida representación, debida en parte ao renacemento da asignatura de Cultura Clásica no noso Centro, que de non existir pasou a ter un número aproximado de 60 alumnos, con 2 grupos de 3º de ESO e outros 2 de 4º (e non, non foi cousa de meigas, só produto dunha xubilación e a conseguinte extinción da optativa de "Artesanía").

O xoves día 29, día do preguntón, teremos reservadas a Biblioteca e as salas de informática, e loitaremos toda a mañá por resolver o enigma. Una actividade máis, recollida na programación, e con rango de "Actividade Complementaria". Contamos ademais cos nosos propios premios, como xa fixemos recentemente na Odussia Cluniense, onde un grupo da ESO puido con os temidos rivais de 2º de BAC, que a priori parten como favoritos, pero terán que demostralo...

Así que aí estarán, entre outros, os seguintes equipos:
  • GRUPUM NÓS
  • KEPA´S TEAM
  • MILONGUITOS
  • PUELLAE SEPEHRI
  • ROMULUS
  • LIADI
  • INVICTUS
  • ALVARI ANGELAE
  • SCIO
  • VELIS NOLIS
  • PLUS ULTRA
  • COLISEUM
  • SAPIMUS

26/11/14

Odussia Cluniensis

O pasado martes 18 de novembro os alumnos de Latín e Cultura Clásica do MGB fixemos unha visita á Coruña romana, concretamente ao museo do Castelo de Santo Antón e á Torre de Hércules.

No primeiro, do que xa fixeramos este vídeo, realizamos unha pequena Odisea, a nosa Odussia cluniensis particular, a modo de preparación da Gran Odisea que será a nova edición 2015 e que traerá ao concurso a novas sedes como Andalucía, Extremadura e La Rioja, sendo o Amor o fío condutor.

Esta parva Odusia consistiu nun pequeno cuestionario, onde só se podía responder cunha palabra, como no Concurso. A novidade era que os alumnos respondían in situ, dende os seus teléfonos móviles.

As preguntas eran breves e sinxelas, xa que había alumnos dende 3º de ESO ata 2º de BAC., e seguían o modelo de Odisea: contestar cunha soa palabra, en latín se o pide o enunciado, etc. Intentouse tocar todos os paos: mitoloxía, ritos funerarios, vida cotiá, relixión. Houbo tamén doces premios para os mellores (e todos foron para as alumnas de 4º de ESO!) Velaquí un exemplo.
  1. A que deuses fai referencia a abreviatura D.M.S. presente en moitas estelas funerarias? MANES
  2. No museo do Castelo de San Antón podemos ver unha pequena e valiosa estatuíña de bronce de un deus que suxeita unha bolsa, un dos seu atributos, xa que era o deus que protexía aos viaxeiros, comerciantes e mesmo ladróns. De que deus se trata? Contesta en latín. MERCURIUS
  3. Era un deus guerreiro dos galaicos, que tivo unha gran popularidade entre os pobos lucenses, sendo así un dos deuses máis venerados de Gallaecia. Nunha igrexa de Sada atopouse unha ara dedicada a el. COSO
  4. Sen dúbida a estela funeraria que máis chama a atención é a dun home que sobrepasou os 100 anos. O seu nome era... VICTORINO
  5. A que deusa ofreceu un Ara Xulio Plato? FORTUNA
  6. Obxetos metálicos empregados para unir prendas de roupa, desempeñando a función de botóns na época romana. Contesta cunha soa palabra en latín (nominativo plural) FIBULAE
A ferramenta utilizada foi un complemento de Google Drive, Easy Quiz. Permite crear exercicios autocorrexibles e que o alumno recibe e pode contestar dende o seu correo de gmail. Unha vez que remata a actividade o Profe envía as cualificacións a cada alumno de xeito automático, dende o propio correo e mesmo con retroalimentación para cada pregunta.

Todo este proceso está perfectamente detallado nesta páxina, vídeo-titorial incluído. Só unha advertencia, as maiúsculas e minúsculas son pertinentes, así que teremos que advertir disto ao alumno no enunciado das preguntas.

Na Torre de Hércules tivemos unha visita guiada, así que nos limitamos a escoitar as explicacións da guía, malia que os alumnos de 2º BAC e máis eu non estabamos moi de acordo coa etimoloxía do topónimo, que fixo derivar dunha muller chamada Clunia, a mesma que sae na porta verde que se pode ver ao final deste vídeo-reportaxe, en actitude, digamos amistosa, ante o poderío do heroe.

17/11/14

Vae Victis!

Roma, ano 695 ab urbe condita. A cidade está dominada polo primeiro triunvirato formado por Craso, Pompeio e Xulio César, pero este último ideou un plan para engrandecer a gloria de Roma... e facerse con todo o poder.

Ámbar, unha escrava de orixe celta, descobre os plans de César e comeza unha terrible odisea para voltar ao seu fogar, as Galias, a advertir ao seu pobo do perigo que se cerne sobre as súas cabezas...

Este é o argumento de Vae Victis!, un referente da novela gráfica histórica, con debuxos de Jean-Yves Mitton e guión de Simon Rocca.

É esta unha edición integral que consta de 3 volumes, con tres capítulos en cada un. Acción asegurada e unha ben documentada base histórica que nos farán pasar un bo rato e viaxar dende Roma ata Britannia, pasando polos diferentes pobos que configuraban a Gallia.

A vida no exército, o papel dos druídas, as alianzas e enfrotamentos entre Roma e os pobos galos. Todo isto e moito máis a través das páxinas desta obra altamente recomendada.

Para máis información podedes ler aquí unha reseña ou a completa entrada que lle dedica a wikipedia francesa.

23/5/14

Vae Grammaticis!!

Coa procastinación á que invitan o paso dos anos e as máximas do esporádico Pompilos (porque lonxe das esixencias de inmediatez doutros medios, aquí un escribe cando quere e do que lle peta), falamos hoxe das xornadas dos .com que tiveron lugar en Málaga hai un par de semanas, e das cogitationes que nos suscitaron antes, durante e despois das mesmas.

Acudín a Málaga en calidade de Legatus de SEECGalicia e demais entidades organizadoras de Odisea, para intentar sumar máis sedes para o Concurso, atendendo así á invitación que me fixo en Sagunt Antonio González Amador, un dos organizadores do evento, no acto de homenaxe a Juanvi, a quen estaban dedicadas estas xornadas e que estivo con nós en todo momento. A falta de confirmación oficial semella que a misión encomendada rematou felizmente e que na edición 2015 poderemos contar con novos compañeiros para a nosa singladura, probablemente Andalucía, La Rioja e Extremadura.

En canto ás xornadas propiamente ditas non podo falar do venres, xa que cheguei pola noite. Segundo os comentarios dos colegas que si estiveron presentes esa tarde, a intervención de Pedro Olalla, co seu vídeo "Por qué Grecia", para algúns levantou admiración, para outros foi máis repetitiva que un servidor dando un curso de Moodle. Máis unanimidade de xuízo despertou a conferencia de Manuel Carrillo e Francisco Cortés, "Somnus, desarrollo de Almedinilla", co seu espectáculo de música e pantomina romana, que asombrou a moitos dos asistentes.

O sábado foi o turno para dous profesores de grego de Valencia, Mario Díaz e Santi Carbonell, que nos presentaron dous máis que interesantes libros de grego, Τὸ Ἑλληνικὸν παιδίον. Edición actualizada de A Greek Boy at Home e Διάλογος. Prácticas de griego antiguo), ámbolos dous con cd de audios incluído, na senda dos principios do chamado "método activo", o denominador común de todas as intervencións de esa mañá, xa que logo seguiu o profesor británico John Hazel, cunha conferencia enteiramente en latín, na que nos contou a historia da súa asociación, con tempo tamén para entonar unha canción que o veciño da fila de atrás cantaba emocionado de principio a fin. Claro que este veciño non era outro que Luigi Miraglia, que vén a ser ao "Latín vivo ou Latín falado" como Mick Jagger ao "rock and roll". E para un neófito coma min neste tipo de espectáculos non decepcionou, pois un non está acostumado a escoitar falar en latín a máis velocidade da que a maioría dos mortais poden falar na súa lingua nai (e iso a pesares de que o show non foi tan animado como o doutras veces, no que, según contaban os entendidos, chegaba ao extremo de tirarse polo chan)

O domingo pola mañá estivo cheo de actividades, recollidas e detalladas no programa: presentación de un videoxogo sobre a Ruta Betica Romana, Libertus, unha interesante app sobre mitoloxía, Tics con Ana e Carlos, que me cederon amablemente media horiña do seu tempo para presentar Odisea, varios talleres dos Ludi Saguntini e de teatro clásico, xogos en latín e en grego...

E como sucede sempre neste tipo de encontros, un ten o pracer de poñerlle cara e corpo real a moita xente que xa coñecía do mundo virtual,  como a @latinategua, @FJavier_Sanchez,  ou  ‏@maiteximenez, coa que, para sorpresa mutua, case estou emparentado!

No convivium apud sodales, nunha noite malagueña a rebosar pola celebración da noite en branco, con case 200 actuacións de todo tipo espalladas polas rúas e prazas e cunha temperatura envidiable para un galaico, falamos, para variar, da didáctica do latín e o grego, do método activo, pasivo, medio, transitivo e intransitivo. Departíamos sobre esta nova maneira de ensinar que esixe tamén unha nova forma de avaliar. Discutíamos da arte da tradución e da puerilidade das preguntas de compresión, das maldades da gramática e desa escura e inconfesable perversión á que coñecemos coma análise morfosintáctica.

Malos tempos para estas disciplinas: Fonética, Morfoloxía, Sintaxe, semellan agora as culpables de todos os males. Porque podemos xogar cos Playmóbil, cos teléfonos, podemos xogar ao asasino en latín, ao trivial, facer vídeos de Caperula Rubra, aprender como se utilizaban as letrinae ou facer un garum caseiro, pero "vae Grammaticis!" Ai do que intente explicar unha subordinada! (ben sexa mediante análises hiperbóreas ou cos taimados corchetes: vade retro!)

O tempora, o mores! (que alguén traducía como "o tempo dos mouros"...). Hoxe, os profes de Clásicas estamos na obriga de ofrecer un produto atractivo para os nosos alumnos, que se axuste aos seus gustos e preferencias, so pena de sufrir a súa apatía ou desinterese, coa ameaza latente da elección doutra asignatura (e quizais é esta unha das razóns da nosa forza, do noso dinamismo na rede). Temos que ser innovadores, temos que ser divertidos, simpáticos, amenos, ofrecer actividades extra, viaxes, excursións. A realidade de que o estudo das nosas materias (en realidade calquera estudo) implica tamén tedio, repetición, memoria, esforzo e sacrificio persoal, mellor agochala, disimulala, que no se vexa, que non se note. Que non se diga por aí que en Latín e Grego hai que estudiar, facer traballos, exames (e, ás veces, ata aburrirse).

Para min todas as iniciativas son válidas, todas aportan algo, non é cuestión de pechar portas, senón de abrilas. Cantos máis recursos, canto maior sexa o abano de actividades que temos á nosa disposición, mellor. Benvidas sexan as dramatizacións de pequenos relatos en latín ou grego, (en clase, en vídeo ou por escrito), as preguntas de comprensión lectora, os exercicios de encher ocos, os novos "listening", os talleres, os xogos. É certo que houbo un tempo, felizmente superado, no que o ensino das linguas clásicas era estrictamente gramaticalista, onde apenas se estudiaba outra cousa que non fosen paradigmas: declinacións e conxugacións. Os temas de Cultura estaban nos libros, pero nin se tocaban. Traducíamos frase a frase, e de falar en latín ou en grego, nihil de nihil.

Pero vexo que agora, en nome destes métodos "naturais" ou "directos", que pretenden ensinar o latín e o grego coma linguas vivas (como linguas que son, en definitiva), calquera actividade gramatical caeu en desgraza, xa non é "cool". Non esquezamos que este tipo de métodos proceden en boa parte do mundo anglosaxón. É lóxico que neses lares a fonética latina ou a morfoloxía no lles dea tanto xogo como nos pode dar a nós, falantes de linguas neolatinas.

Pero eu non podo refutar a crenza de que o galego vén do castelán e non do latín se non o explico as regras fonéticas que nos levan dende cunicŭlum a coello e conejo. E sigo pensando que o coñecemento da morfoloxía verbal latina é un instrumento moi valioso para explicar os sistemas verbais doutras linguas romances, como tamén o é a morfoloxía pronominal. Queixámonos a miúdo de que os nosos alumnos redactan mal, pero unha boa compresión dos mecanismos sintácticos da coordinación e subordinación mellorará sen dúbida estas capacidades, "competencias" que lle chaman agora. Tamén dicimos que un adolescente manexa un número moi limitado de palabras. O estudo da composición e derivación culta, prefixos e sufixos, sen dúbida ampliará o seu léxico, descubrindo matices e significados que antes ignoraba.

E os exercicios de compresión lectora poden ser moi válidos, pero un par de escalóns por debaixo dun exercicio de tradución, unha arte, como ben dicía Carolus Lusitanus. La palabra precisa, la sonrisa perfecta... "Una cosa son peras y otra son manzanas" que diría Ana Botella.

In medio virtus, comentaba Fernando Domenech, @domenechino, na noite de onte, na cea que tivemos con @sandromaca, a artifex da impresionante nova páxina web de SEECGalicia. E este podería ser tamén o resumo da miña opinión neste debate, porque se, co furor dos conversos, nos pasamos ata o outro extremo, o máis seguro é que privemos aos nosos estudantes dunhas actividades que sen dúbida poden aportarlles tanto ou máis que as outras. Porque a Gramática, na súa xusta medida, é sempre un valor engadido na aprendizaxe de calquera lingua. Viva, morta ou en conserva.

* Todo este debate pode (e debe) ser seguido nas entradas e comentarios de:



7/4/14

In Aeternum Hermes

A Gens Classica reuniuse este sábado en Sagunt para render un cálido e sinxelo homenaxe a Juanvi Santa Isabel, o noso Hermes.

Nun sinxelo e emotivo acto deronse cita a música, o teatro e a poesía. As imaxes das sombras chinescas, os vídeos e as fotografías, fixéronnos crer por un momento que estaba aínda con nós.


In aeternum Hermes from pezenelagua on Vimeo.

Un dos valentes que se atreveron a subir ao escenario, templando sen moito éxito as emocións a flor de pel, un bárbaro galaico de nome grego, Xurxo, quixo ver nestes versos de Borjes a esencia do deus...

Un hombre que cultiva su jardín, como quería Voltaire.
El que agradece que en la tierra haya música.
El que descubre con placer una etimología.
Dos empleados que en un café del Sur juegan un silencioso ajedrez.
El ceramista que premedita un color y una forma.
El tipógrafo que compone bien esta página, que tal vez no le agrada.
Una mujer y un hombre que leen los tercetos finales de cierto canto.
El que acaricia a un animal dormido.
El que justifica o quiere justificar un mal que le han hecho.
El que agradece que en la tierra haya Stevenson.
El que prefiere que los otros tengan razón.
Esas personas, que se ignoran, están salvando el mundo. (Borjes, Los Justos)

Procedite, Gens Classica!